Τέσσερις ατάκες, χίλιες ιστορίες, αλλά καμία αποστήθιση. Πόσες φορές έχουμε ζητήσει από τους μαθητές μας να διαβάσουν έναν διάλογο; Ο ένας διαβάζει τον Α, ο άλλος τον Β. Τελειώνουν, αλλάζουν ρόλους και συνεχίζουμε στην επόμενη άσκηση.

Κι αν αυτή τη φορά δεν αλλάζαμε τις λέξεις, αλλά όλα όσα κρύβονται πίσω από αυτές; Γιατί η ίδια πρόταση μπορεί να εκφράζει χαρά, θυμό, φόβο, ειρωνεία ή ανακούφιση. Και τα παιδιά μπορούν να το ανακαλύψουν παίζοντας.

Ο διάλογος

Μόλις 4 ατάκες!

Δεν χρειάζεται να τις απομνημονεύσουν. Κρατούν το κείμενο μπροστά τους.

4 διαφορετικές ιστορίες

1.  Δύο φίλοι ξανασυναντιούνται.

Έχουν καιρό να ειδωθούν. Ο ένας δεν πίστευε ότι ο άλλος θα ερχόταν. Η φωνή τους γεμίζει ενθουσιασμό.

 

2. Ένας ντετέκτιβ συναντά έναν ύποπτο.

Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη. Ο ένας είναι καχύποπτος. Ο άλλος μιλάει με αυτοπεποίθηση, ίσως και απειλητικά.

3. Δύο φίλοι μετά από μια μεγάλη παρεξήγηση.

Ο ένας είναι πληγωμένος. Ο άλλος προσπαθεί να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη. Οι παύσεις λένε σχεδόν περισσότερα από τις λέξεις.

4. Ένα παιδί συναντά ένα φάντασμα.

Το παιδί τρομάζει. Το φάντασμα, αντιθέτως, φαίνεται να διασκεδάζει αφάνταστα!

 

Και στις 4 περιπτώσεις, οι μαθητές διαβάζουν ακριβώς τον ίδιο διάλογο.

 

Πώς το κάνουμε στην τάξη

  • Δίνουμε τον διάλογο σε δύο μαθητές.

  • Οι δύο ηθοποιοί επιλέγουν κρυφά μία κάρτα με την κατάσταση που θα υποδυθούν.

  • Διαβάζουν τον διάλογο χρησιμοποιώντας τη φωνή, το πρόσωπο, τις παύσεις, το βλέμμα και τη στάση του σώματός τους.

Οι υπόλοιποι παρακολουθούν και προσπαθούν να μαντέψουν:

  • Who are the characters?

  • How do they feel?

  • What happened before this conversation?

  • What makes you think so?

Δεν αρκεί να μαντέψουν. Χρειάζεται να εξηγήσουν ποιο στοιχείο τους οδήγησε στην απάντησή τους.

Η ανατροπή: 2 άνθρωποι, 2 διαφορετικές ιστορίες!

Στον τελευταίο γύρο, κάθε ηθοποιός παίρνει διαφορετική μυστική οδηγία.

  • Ο Α πιστεύει ότι συναντά έναν αγαπημένο φίλο.

  • Ο Β πιστεύει ότι βρίσκεται απέναντι σε κάποιον που τον έχει προδώσει.

Κανένας δεν γνωρίζει την οδηγία του άλλου. Διαβάζουν τον ίδιο διάλογο.

Τι παρατηρούν οι θεατές; Γιατί οι δύο χαρακτήρες φαίνεται να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον;

Εδώ αρχίζει η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Τι μαθαίνουν τα παιδιά;

  • Reading fluency: Επαναλαμβάνουν το ίδιο κείμενο με διαφορετικό επικοινωνιακό σκοπό.

  • Intonation: Ανακαλύπτουν πώς ο επιτονισμός επηρεάζει το νόημα.

  • Speaking: Συζητούν, αιτιολογούν και διατυπώνουν υποθέσεις στα Αγγλικά.

  • Inference: Αναζητούν ενδείξεις για να καταλάβουν όσα δεν λέγονται ρητά.

  • Pragmatics: Κατανοούν ότι το νόημα εξαρτάται από τα συμφραζόμενα, τη σχέση των συνομιλητών και την πρόθεσή τους.

  • Social-emotional learning: Εξερευνούν διαφορετικές οπτικές και συνειδητοποιούν ότι δύο άνθρωποι μπορούν να βιώνουν εντελώς διαφορετικά την ίδια συζήτηση.

Δεν χρειάζεται να είναι καλοί ηθοποιοί. Δεν αξιολογούμε το θεατρικό ταλέντο. Δίνουμε στα παιδιά έναν ασφαλή, δημιουργικό τρόπο να πειραματιστούν με τη γλώσσα.

Μια τελευταία δοκιμασία

  • Ζητάμε από τους μαθητές να διαβάσουν τον διάλογο χωρίς να αλλάξουν ούτε μία λέξη και χωρίς να χρησιμοποιήσουν χειρονομίες. Μόνο με τη φωνή τους.

  • Μπορούν οι υπόλοιποι να ανακαλύψουν την ιστορία;

  • Και τώρα τους ζητάμε να κάνουν το αντίθετο: να παίξουν τη σκηνή χωρίς να μιλήσουν καθόλου. Τι απομένει από το νόημα όταν αφαιρούμε τις λέξεις;

Και κάτι ακόμη για τους εκπαιδευτικούς…

Ο διάλογος δεν χρειάζεται να είναι αυτός που χρησιμοποιήσαμε στο παράδειγμα. Μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν σύντομο διάλογο που να περιλαμβάνει το λεξιλόγιο ή το γραμματικό φαινόμενο που θέλουμε να διδάξουμε ή να εξασκήσουμε. Present Perfect, Conditionals, Phrasal Verbs, Idioms… ό,τι δουλεύουμε εκείνη την περίοδο!

Τα παιδιά επαναλαμβάνουν τις ίδιες γλωσσικές δομές, αλλά κάθε φορά

  • σε διαφορετική επικοινωνιακή κατάσταση,

  • με διαφορετικό συναίσθημα

  • και διαφορετική πρόθεση.

Έτσι, η επανάληψη παύει να είναι απλή επανάληψη και κάθε ανάγνωση γίνεται μια καινούρια εμπειρία.

Και το καλύτερο; Δεν χρειάζεται να ετοιμάσουμε 4 διαφορετικούς διαλόγους. Ένας αρκεί για να δημιουργήσουμε 4 διαφορετικές ιστορίες!

Μια σκέψη για το τέλος

Στην τάξη συχνά επιμένουμε να μάθουν τα παιδιά τις σωστές λέξεις. Και πολύ σωστά κάνουμε. Αλλά στην πραγματική ζωή δεν αρκεί να ξέρουμε τι να πούμε. Χρειάζεται να καταλαβαίνουμε πώς το λέμε, γιατί το λέμε και πώς μπορεί να το ακούσει ο άλλος. Καμιά φορά δύο άνθρωποι χρησιμοποιούν ακριβώς τις ίδιες λέξεις και παρ’ όλα αυτά, δεν κάνουν καθόλου την ίδια συζήτηση.