Υπάρχουν στιγμές που η τεχνολογία δεν έρχεται για να εντυπωσιάσει, αλλά για να συγκινήσει. Μια μέρα, μέσα στην τάξη, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω μια εφαρμογή που φτιάχτηκε για ανθρώπους που δεν βλέπουν. Το όνομα της εφαρμογής… TapTapSee. Η αποστολή της απλή: περιγράφει ό,τι φωτογραφίζεις. Αλλά η αποστολή της καρδιάς ήταν πολύ πιο μεγάλη: να μας μάθει να ακούμε.

Έδωσα στα παιδιά τα tablets. Aν δεν έχετε, αφήστε τους να χρησιμοποιήσουν τα κινητά τους. Τους είπα να φωτογραφίσουν ό,τι αγαπούν μέσα στην τάξη. Μια μολυβοθήκη. Ένα βιβλίο. Ένα μήλο. Η εφαρμογή μίλησε: A red apple. Σιωπή. Τους κοίταξα και ρώτησα:

-Αν δεν βλέπατε αυτό το μήλο, τι θα θέλατε να σας πει η φωνή για να το αγαπήσετε;

Τα παιδιά άργησαν λίγο να απαντήσουν. Ένα κορίτσι είπε: “Ότι μυρίζει καλοκαίρι.” Ένα αγόρι: “Ότι είναι γλυκό και δροσερό.” Και τότε ένιωσα πως δεν έκανα μάθημα αγγλικών. Έκανα μάθημα ψυχής. Η περιγραφή, που για εμάς είναι μια απλή άσκηση λεξιλογίου, για κάποιον που δεν βλέπει είναι τρόπος να νιώσει τον κόσμο. Κι έτσι τα παιδιά έμαθαν κάτι που κανένα βιβλίο δεν μπορεί να διδάξει: ότι κάθε λέξη κουβαλάει ευθύνη. Ότι οι λέξεις μπορούν να αγκαλιάσουν.

Αργότερα, τους ζήτησα να κλείσουν τα μάτια. Ο ένας φωτογράφιζε, ο άλλος άκουγε την εφαρμογή να μιλά.

“A book.” Κι εγώ ρώτησα:
Αν ήσουν αυτό το βιβλίο, τι θα ήθελες να πεις σε κάποιον που δεν μπορεί να σε δει;
– Έχω μέσα μου ιστορίες που περιμένουν να τις ζήσεις.
– Όταν με ανοίγεις, ανοίγει κι ένας καινούριος κόσμος.

Και μετά, μια άλλη φωνή.
“A teddy bear.”
– Μυρίζω ασφάλεια.
– Δίνω τις αγκαλιές που χρειάζεσαι τις νύχτες.

Η εφαρμογή συνέχισε.
“An apple.”
– Είμαι φτιαγμένο από ήλιο και βροχή.
– Κάθε μου δαγκωνιά είναι ένα μικρό θαύμα.

“A cup.” Και τότε ξαναρώτησα: Αν ήσουν αυτό το φλιτζάνι, τι θα ήθελες να πεις σε κάποιον που δεν μπορεί να σε δει;
– Είμαι ζεστό και μυρίζω κακάο.
– Κρύβω μέσα μου την αγαπημένη σου γεύση.

Και μέσα σ’ εκείνη τη σιωπή ένιωσα κάτι να αλλάζει στην ατμόσφαιρα της τάξης. Η φωνή της εφαρμογής δεν ήταν πια μηχανική. Ήταν ανθρώπινη. Ήταν δική τους. Τότε κατάλαβα πως δεν υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο από το να μάθεις ένα παιδί να περιγράφει με αγάπη. Γιατί όταν περιγράφεις με αγάπη, δεν μιλάς για τον κόσμο. Τον φωτίζεις

Η τεχνολογία δεν είναι για να γεμίζουμε την τάξη με φωνές, αλλά για να μάθουμε να ακούμε το αόρατο. Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα γλώσσας: να βλέπεις με τα αυτιά, να αγγίζεις με τις λέξεις, να αγαπάς με τη φωνή.

Y.Γ. Μην ξεχάσεις να εκτυπώσεις τους σελιδοδείκτες και να τους κάνεις δώρο σε αυτούς που πιστεύεις πως τους χρειάζονται.

Teach like an artist
reschool.gr